19 Φεβ 2008

Η Μπαλάντα του Ευχαριστώ

Σε κάθε ιερωμένο ή καλογριά,
Σε φρόνιμους και σε παραλυμένους,
Σε ζητιάνους, τεμπέλικα κορμιά, σε ρουφιάνους,
Σε πόρνες που σφιγμένους μπούστους φορούν και φούστες,
Σε σβησμένους κορτάκηδες από έρωτα καημό,
Με φίνες στενές μπότες ποδεμένους,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Σε κορίτσια που δείχνουν τα βυζιά για να έχουν πιο πολλούς προσκαλεσμένους,
Σε χήρες και κοπέλες για παντρειά,
Σε θεατρίνους και σε μασκαρεμένους παλιάτσους,
σε ξενύχτες μεθυσμένους,
Σε αγύρτες που δετές απ' το λαιμό σέρνουν μαιμούδες,
σε χρεωκοπημένους,
Σ' όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Όξω από κείνα τα άτιμα σκυλιά,
Που με έκαναν να φάω μουχλιασμένα
Ψωμιά και να πιώ βρώμικα νερά
Που τα αντερά μου τωρα πιά αργασμένα,
Με πορδές θε να τα 'χα φιλεμένα.
Τώρα όμως καθομαι και δε μπορώ.
Δυνατά, μη μαλώσω με κανένα,
Σε όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Ας τους λιανίσουν τα πλευρά, ένα-ένα
Με έναν μεγάλο κόπανο γερό
Ή με ματσούκια σιδεροδεμένα.
Σ' όλον τον κόσμο κράζω ευχαριστώ.

Francois Villon
http://en.wikipedia.org/wiki/Francois_Villon

4 Φεβ 2008

Μαντινάδες

Σε μιας βραδιάς τ' απάνεμο, Με τ’ αστεριού τη σκόνη
Έγειρα στο πλάι σου, Μικρό μου χελιδόνι.


Με τη ματιά σου ανατολή, Και τα φιλιά σου δύση
Ντύνεται εδώ η μέρα μου, Γλυκά για να κυλήσει.


Απόψε κερά μου αυτοκτονώ, Στου πόνου την οδύνη
Στέκει η καρδιά σε μια γωνιά, Μονάχη της και πίνει.


Εις του συννεφιού τη γη, Θ’ ανέβω να σε κρύψω
Και αμέσως γω θα νεκρωθώ, Στιγμή να μη σου λείψω.


Ένα κρυμμένο "σ’ αγαπώ", Σε σπάνιο λουλούδι
Ψάχνει τις νότες, το σκοπό, Για να γενεί τραγούδι.


Ήθελα να ‘μουν σκέψη σου, Να τριγυρνώ στο νου σου
Μα και φιλί γλυκό για να κρυφτώ, Στις όχθες του κορμιού σου.