9 Ιαν 2008

"Άτιτλο"

Άναψε το φως και φάνηκε πίσω από το νυμφοφαγωμένο πλατύφυλλο. Η οπτασία και η - πουτάνα μια φορά μας το έκανες το χατίρι - πραγματικότητα μαζί! Αγκαλιασμένες, ολοτσίτσιδες μπροστά σε μένα και κάτω από τη μύτη αυτών που μόλις έστριψαν στο στενό. Μην ανησυχείτε, προχωρήστε! Παραπέρα θα βρείτε κι εσείς το δέλτα σας ποταμοί, το ωμέγα σας γραμματιζούμενοι!
Εγώ στην ίδια θέση, χαμένος, αλαφιασμένος και τόσο σίγουρος! Ναι, εκεί ήθελα να είμαι και να την κοιτώ από κάτω ως πάνω. Το δέρμα της, λείο, άτριχο, φανταζόμουν το περισσότερο, έβλεπα όσο το παράθυρο άφηνε.
- Παραμυθένια μου καληνυχτίζω το, χωρίς μάσκα, πρόσωπό σου που είναι ακόμα πιο όμορφο και το λακκάκι ανάμεσα στα στήθη σου. Καληνυχτίζω το φως που ανακλάς, αυτό που καταπίνεις κι εκείνο που σιγά-σιγά χάνεται προς άλλο δωμάτιο. Πάει, χάθηκε.. Η μέρα ξεψυχά...

Μιχάλης Μαραγκάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: