2 Ιαν 2008

"1999"

Ας μη βγούμε ποτέ φωτογραφία. Μαζί, αγκαλιασμένοι, χαμογελαστοί. Κανένα ίχνος ότι πέρασα από τα μέρη σου. Ούτε φώτο, ούτε μυρωδιά, ούτε πατημασιά, τίποτα! Και αν ποτέ ξεχάστηκα κι άφησα ύλη αδιάψευστη – πουτάνα πώς μου ξέφυγες; - βάλ’ τη μαζί με τα κωλόχαρτά σου στον τενεκέ. Εκεί είναι η θέση της.
Αν το παράθυρο πάψει να καλωσορίζει τον πρωινό ήλιο και τον αρωματισμένο αέρα, τότε όλα κάψ’ τα. Αν οι θύρες χάσκουν – οι σκύλες θα κοροϊδεύουν – γκρέμισέ τις! Γιατί να στέκουν πια όρθιες; για να τις αγκαλιάζει σιγά-σιγά ο ιστός της αράχνης; Να καούν όλα όπως καίγονταν στο "Rebecca". Α! Εγώ στη θέση της υπηρέτριας.



Τί να περιμένω; Μήπως τρυπώσει κάποιος αυτοαποκαλούμενος "καλος" - τον τόνο βάλ’ τον εσύ - στο σπίτι; να κάνει τί; να ξεσκονίσει για λίγο.. για πόσο; για μία ώρα; για μία ημέρα; και μετά να φύγει και να σκονίζονται όλα πάλι απ' την αρχή; Σύρε γαμήσου.. ή μήπως να το κάνει όπως παλιά; ούτε αυτό το θέλω.. η ζωή προχωρά, κλείνει το μάτι καθώς περνά διπλά μου. "Ακολούθα με" μου λέει.
Τι θέλω γω να απομείνω..; Μια ανάμνηση, ένα μακρινό παρελθόν, που μετά από χρόνια δε θα θυμάσαι αν ήταν όνειρο, παραμύθι ή αν το έζησες πραγματικά. Τελικά, ίσως να πεις ότι ήταν όνειρο ή ακόμα και εφιάλτης - εσύ κρίνεις – μιας και δε θα βρεις τίποτα χειροπιαστό για να το επιβεβαιώσεις. Τι ευτυχία! Τι ηδονή! Θα είμαι ένα όνειρο (ή εφιάλτης) που η γιαγιά θα αδυνατεί να εξηγήσει. Ίσως επειδή δε θα είμαι όνειρο (ή εφιάλτης)..

Θυμήσου το πρώτο σου φιλί, ένα γλυκό μεθύσι, την πρώτη γυμνή επαφή με αλλόφυλο κορμί και μια αγκαλιά με τον πατέρα. 'Όλα είναι όμορφες αναμνήσεις που δε χρειάζονται δεκανίκια για να σταθούν όρθιες και να χαμογελάσουν στο παρόν σου, χρωματίζοντάς το!
Να με ξεχάσετε. Τη μορφή μου, τον τρόπο γραφής μου, τα λόγια μου. Ξεχάστε τα! Αλλάζουν αυτά άλλωστε.. Καμπουριάζω, ζαρώνει το πρόσωπό μου, γίνομαι ανορθόγραφος, παίρνω να ξεχνώ, να παραβλέπω. Όσο για τους αντίλαλους του γέλιου μου και του λυγμού μου δεν ανησυχώ! Αυτοί τώρα είναι μεταξύ Περσέα και Ανδρομέδας! Μόνο σκουπίδια και τουμπανιασμένη σάρκα να παρασύρει ο άνεμος και να φάνε τα σκουλήκια.

Μιχάλης Μαραγκάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια: