22 Ιαν 2008

"Θάλασσα"

Γυρίζω ξανά σε σένα, αγαπημένη μου υδάτινη μάζα
φυτρώνουν λέπια στο δέρμα μου και βράγχια στα δεξιά απ'την καρδιά μου

Γυρίζω ξανά σε σένα, λυγμέ μου, νερό της λησμονιάς μου
αστέρια που φώτιζαν τη νύχτα σου πνίγηκαν βουτώντας στα βαθιά μου

Γυρίζω ξανά σε σένα, όχι με άλογο, όχι με βράχο, μόνο εγώ
σου ανήκω και το ξέρω κι ας έφυγα από κοντά σου πριν καιρό.

Irene Beltran

1 σχόλιο:

Erman Nagkold είπε...

μιλώντας για έργο καποιου άλλου, δε μπορω παρα μονο το ενστικτο μου να χρησιμοποιησω. Ισως και αυτη η γνωση των μετρων απλα ενα μπουσουλα να δινει στο ενστικτο... Απορριπτω αυτο το μπουσουλα και αποφασιζω να αφησω κοπελουδι στους αγρους του μυαλου να τρεξει οπου αυτο θελει..
Το έμμετρο αυτο κειμενο ανταριαζει το νου και κανει το σωμα να θελει να τρεξει στο πρωτο ξεφωτο απο όπου φαινεται η θαλασσα. Περα απο αυτο, νομιζω οτι το κειμενο εχει και ροη (πολυ σημαντικο) αλλα και οταν το τελεψει καποιος θελει να το ξαναδιαβασει.. I like it, Irene!