7 Νοε 2008

"εξω βρέχει"...

...απλά μου ανταπαντούσε η γιαγιά μου και μου διέλυε κάθε φόβο και ανησυχία όταν εγώ παιδί-έγγονάς της, της λαλούσα ανήσυχος την κοινότυπη διαπίστωση, θωρώντας τα υγραμένα αειθαλόφυλλα και τον κόσμο να έχει ανοίξει το βήμα του... ήσυχος και πάλι έφευγα από το παράθυρο και πλησίαζα το τζάκι... αυτός ο ήχος των σταγόνων που έσπαγαν στους ασβεστωμένους πετρότοιχους, η όψη της φωτιάς που παιχνίδιζε με το θαμμένο στη στάχτη κάστανο και την, σε απόσταση ασφαλείας, λαδωμένη φέτα ψωμί και η δική μου αναμονή για να ρίξω πάνω στην τελευταία ρίγανη αποτελούν ένα τρίπτυχο το οποίο σήμερα καταφτάνει από το τότε για να μου θυμίσει αγαπημένα πρόσωπα και εικόνες... το φθινοπωρινό σκηνικό μου θύμισε το τρίπτυχο βροχή-φωτιά-παιδί που κάποτε ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου (έτσι χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, γιατί έχει κριθεί και έχει προκριθεί ώστε να χαρακτηρισθεί εκείνη η περίοδος ως "ζωή" σε αντίθεση με τη νιότη μου ή το σήμερα τα οποία ακόμα τελούν υπο κρίση, ενίοτε αμφισβήτηση και ενίοτε επιδοκιμασία)...

Μιχάλης Μαραγκάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: