7 Νοε 2008

"εξω βρέχει"...

...απλά μου ανταπαντούσε η γιαγιά μου και μου διέλυε κάθε φόβο και ανησυχία όταν εγώ παιδί-έγγονάς της, της λαλούσα ανήσυχος την κοινότυπη διαπίστωση, θωρώντας τα υγραμένα αειθαλόφυλλα και τον κόσμο να έχει ανοίξει το βήμα του... ήσυχος και πάλι έφευγα από το παράθυρο και πλησίαζα το τζάκι... αυτός ο ήχος των σταγόνων που έσπαγαν στους ασβεστωμένους πετρότοιχους, η όψη της φωτιάς που παιχνίδιζε με το θαμμένο στη στάχτη κάστανο και την, σε απόσταση ασφαλείας, λαδωμένη φέτα ψωμί και η δική μου αναμονή για να ρίξω πάνω στην τελευταία ρίγανη αποτελούν ένα τρίπτυχο το οποίο σήμερα καταφτάνει από το τότε για να μου θυμίσει αγαπημένα πρόσωπα και εικόνες... το φθινοπωρινό σκηνικό μου θύμισε το τρίπτυχο βροχή-φωτιά-παιδί που κάποτε ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου (έτσι χωρίς επιθετικό προσδιορισμό, γιατί έχει κριθεί και έχει προκριθεί ώστε να χαρακτηρισθεί εκείνη η περίοδος ως "ζωή" σε αντίθεση με τη νιότη μου ή το σήμερα τα οποία ακόμα τελούν υπο κρίση, ενίοτε αμφισβήτηση και ενίοτε επιδοκιμασία)...

Μιχάλης Μαραγκάκης.

4 Νοε 2008

Το παρελθόν το προτιμώ θάλασσα..

Είμαι ανθρωπόμορφο ον που το παρελθόν το έχει πάντα δίπλα του, όπου και να πηγαίνω απ' όπου και αν επιστρέφω, με τη μορφή υγρού στοιχείου. Ανάλογα με τις ανάγκες μου στο εκάστοτε παρόν, το παρελθόν παίρνει μορφές διάφορες: από νερό μέσα σε ρακοπότηρο ίσα-ίσα για να βρέξω τα χείλη μου μέχρι πέλαγος ανοιχτό να ξανοιχτώ μέσα του, παρεκκλίνοντας προσωρινά την πετροφυτεμένη λωριδα γης που λέγεται "παρόν".
Μου αρέσει να ανατρεχώ στο παρελθόν, να αναθυμούμαι ήδη βιωμένες καταστάσεις και βασισμένος στο παραδειγματικό τους απόσταγμα να ενεργώ, προσφέροντας ίαση, στο προσβεβλημένο από δίλημμα, παρόν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, με φαντάζομαι διψασμένο και το παρελθόν είναι ένα ποτήρι νερό, όχι απαραίτητα δροσερό αλλά τουλάχιστον ικανό, να με ξεδιψάσει.
Μου αρέσει ακόμα να ανασκαλίζω εύθυμη ιστορία την οποία και τη μοιράζομαι με συνδαιτημόνες μου με την κρυφελπίδα, στο τέλος της, να συμφωνήσουν, ομόφωνα ή έστω κατά ισχυρή πλειοψηφία, με τον επιθετικό προσδιορισμό που, αρχικά μονοπλεύρως, έθεσα στην "ιστορία".
Ας μην κοροϊδεύω όμως... Το παρελθόν το προτιμώ θάλασσα... να βουτώ να δροσίζομαι από την κάψα του παρόντος, να βουτώ να ξεπλένομαι από τη σκόνη του παρόντος, να βουτώ να δραπετεύω για άλλη γη, κι ας ξέρω εκ των προτέρων πως αυτή που αφήνω είναι και η μόνη. Το παρελθόν το προτιμώ θάλασσα.. να διαθλάται μέσα της η δέσμη ηλιαχτίδων κι εγώ να παραστρατίζω, να πετώ στην άμμο τα ρούχα μου και γυμνός να λογχίζομαι ξανά και ξανά από δαύτη.
Το παρελθόν το αγαπώ θάλασσα... που έχει πλημμυρίσει στενά απ' όπου πέρασα έφηβος μόνος, αλάνες απ' όπου πέρασα και αντιχαιρέτησα τον παιδικό αυθορμητισμό και γειτονιές απ' όπου πέρασα και (κατά ταπεινή παράφραση των στίχων της Πολυδούρη) "δεν τραγούδησα παρά γιατί όπως περάσατε, άνθρωποι, σας καμάρωσα..."


Μιχάλης Μαραγκάκης