1 Απρ 2008

Λόγια

Αγαπούσε μια κοπέλα που έμενε στην Ξάνθη. Δεν τον άφηναν να πάει.
'Απλωσε κι αυτός το αντίσκηνό του σ' ένα ερημικό δέντρο κι έγραψε πάνω με κιμωλία:
Ξάνθη.

Τ. Λειβαδίτης (Στην Τοτώ.)

Κι ακόμα δε μπόρεσα να καταλάβω πώς μπορεί
να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται.

Καρυωτάκης.

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω
αν δε μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου.
η μέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου.
ταις λέξεις και ταις φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα και αν περνώ, όποιαν ιδέα και αν λέγω.

Καβάφης.


Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι’ από πεζό χωμάτινο ένα μνήμα,
δε θα ‘ναι ποιητικώτερο και πι’ όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ’ άγριο κύμα;

Καββαδίας

Δε βρίσκεται κανείς όταν χαρίζει ένα φιλί
που να μη νιώθει το χαμόγελο των ασχημάτιστων ανθρώπων
.

Lorca


Δεν υπάρχουν σχόλια: